Een protest tegen stikstofbeleid dat te veel draait op rekenmodellen en te weinig op wat er in het veld gebeurt. Beleid waarbij een uitkomst op een scherm bepaalt of een boer mag blijven, uitbreiden of het bedrijf kan overdragen aan de volgende generatie. Ondernemers die al jaren investeren in schonere stallen en betere teelten, zien dat nauwelijks terug in de berekeningen. Dat voelt niet alleen oneerlijk, dat is het ook.
Vergeet niet wat er op het spel staat. Boeren en tuinders zorgen iedere dag voor ons voedsel, dichtbij en van hoge kwaliteit. Ze vormen de basis onder een agrofoodketen die in Limburg duizenden banen oplevert, van toeleverancier tot verwerker en transporteur. Ze houden dorpen leefbaar, beheren een groot deel van ons buitengebied en maken mede het landschap waar Limburgers en toeristen van genieten. Wie de landbouw kleiner maakt, maakt Limburg armer.
Toch kijk ik met vertrouwen vooruit. Onze sector heeft bewezen dat zij kan veranderen. Verandering is zo’n beetje de enige constante. Emissies zijn fors gedaald en er wordt volop geïnvesteerd in innovatie, verduurzaming en energie. Die kracht moet het vertrekpunt zijn. Wat we vragen is helder. Meten in plaats van modelleren, sturen op doelen in plaats van middelen en ondernemers ruimte geven om zelf de beste oplossing te kiezen. Alleen dan ontstaat beweging die blijvend resultaat oplevert. Dat vraagt om beleid dat hun vakmanschap serieus neemt en investeringen beloont in plaats van ondernemers vast te zetten.
De spandoeken zijn een waarschuwing aan Den Haag, maar ook een uitgestoken hand. Limburg heeft boeren en tuinders nodig. En zij willen door, met ruimte om te ondernemen en een eerlijk toekomstperspectief.
Niet vergeten dus.
Bas Boots
Directeur Limburgse Land- en Tuinbouwbond